|
ما شيعيان خود
را منتظران آقا امام زمان (عج) مي
دانيم و هر صبح جمعه را با دعاي
ندبه زينت مي بخشيم و هر نيمه
شعبان را جشن مي گيريم و آرزوي هر
يك از ماست كه چشممان به جمال
ملكوتي ايشان بينا شده و روحمان
از معنويات ايشان سيراب و دنياي
ما از عطر حضورشان ، پر از عدل و
داد شود . با اين وجود تا به حال
چقدر آمادگي ميزباني حضور ايشان
را در خود به وجود آورده ايم !
در اين مجال ، برخي از علائم
ظهورشان را به نقل از امام صادق
(ع) مي آوريم كه توصيف كننده
جامعه اي هستند كه در آن مهدي
موعود (ع) ظهور خواهند نمود .
اميد است اين مطلب بابي باشد براي
آمادگي بيشتر ما و تعجيل در فرج
ايشان (اگر خداي متعال اراده
نمايد) .در روايتي، امام صادق(ع)
به يكي از ياران خود چنين فرمودند
:
هر گاه ديدي كه حق بميرد و
طرفدارانش نابود شوند؛ و ظلم و
ستم فراگير شده است؛ و قرآن
فرسوده و بدعتهايي از روي هوا و
هوس در مفاهيم آن بوجود آمده است؛
و ديدي دين خدا، عملاً، توخالي
شده، همانند ظرفي كه آن را واژگون
سازند!
و هنگامي که ديدي افراد با ايمان
سكوت كرده، و سخنشان را نمي
پذيرند؛ و ديدي كه شخص بدكار دروغ
ميگويد، و كسي دروغ و نسبت نارواي
او را رد نمي كند؛ و ديدي كه بچه
ها به بزرگان احترام نمي گذارند؛
و قطع رحم مي شود. و بدكار را
ستايش كنند و او شاد شود، و سخن
بدش به او برنگردد؛ و ديدي كه
نوجوانان پسر همان كنند كه زنان
كنند [يعني به مانند آنان خود را
زينت مي کنند]؛ و زنان با زنان
ازدواج كنند.
و ديدي كه مداحي دروغين از اشخاص
زياد شود؛ و همسايه ، همسايه خود
را اذيت مي كند و از آن جلو گيري
نشود؛ و ديدي كه : كافران از
صعوبت زندگي مؤمن، شاد مي شوند؛ و
ديدي مردم شراب را آشكار مي
آشامند، و براي نوشيدن آن كنار هم
مي نشينند و از خداوند متعال نمي
ترسند؛ و كسي كه امر به معروف مي
كند ، خوار و ذليل است.
وقتي ديدي خانه كعبه تعطيل شده، و
به تعطيلي آن دستور داده مي شود؛
و مؤمن، خوار و ذليل شمرده شود؛
بدعت و زنا آشكار شود؛ و مردم به
شهادت و گواهي ناحق اعتماد كنند.
و ديدي كه حلال حرام، و حرام حلال
مي شود؛ و دين بر اساس ميل اشخاص
معنيميشود، و كتاب خدا و احكام آن
تعطيل مي گردد؛ و جرأت بر گناه
آشكار شود، و ديگر كسي براي انجام
آن منتظر تاريكي شب نگردد.
و آنگاه که ديدي مردم در گفتن سخن
باطل و دروغ با هم رقابت مي كنند؛
و شنيدن سخن حق بر مردم سنگين،
ولي شنيدن باطل برايشان آسان است؛
و ديدي كه همسايه از ترس زبان
همسايه به او احترام مي كند. و حج
و جهاد براي خدا نيست؛ و سلطان به
خاطر كافر، شخص مؤمن را خوار كند؛
و خرابي بيشتر از آبادي است؛ و
معاش انسان از كم فروشي به ......
دست مي آيد؛ و خون ريزي آسان گردد؛
و مرد به خاطر دنيايش رياست ميكند.
و هنگامي که ديدي مردم نماز را
سبك شمارند؛ و انسان ثروت زيادي
جمع كرده، ولي از آغاز آن تا آخر،
زكاتش را نداده است؛ و هرج و مرج
بسيار شود؛ و مرد روز خود را با
مستي به شب مي رساند، و شب خود را
نيز به همين منوال صبح مي کند، و
هيچ اهميتي به آيين مردم ندهد.
آنگاه كه با حيوانات آميزش شود؛ و
مرد به مسجد (محل نماز) مي رود و
وقتي برمي گردد لباس در بدن ندارد؛
[ يعني لباسش را دزديده اند].
هنگامي که ديدي دلهاي مردم سخت، و
ديدگانشان خشك، و ياد خدا برايشان
گران است؛ و بر سر كسبهاي حرام
آشكارا رقابت مي كنند.
و ديدي كه نمازخوان ، براي
خودنمايي نماز مي خواند؛ و فقيه
براي دين خدا فقه نمي آموزد، و
طالب حرام ستايش و احترام مي گردد؛
و مردم در اطراف قدرتمندان هستند؛
و طالب حلال، مذمت و سرزنش مي شود،
و طالب حرام ، ستايش و احترام مي
گردد.
آنگاه که در مكه و مدينه كارهايي
مي كنند كه خدا دوست ندارد، و كسي
از آن جلوگيري نمي كند، و هيچ كس
بين آنها و كارهاي بدشان مانع نمي
شود؛ و آلات موسيقي و لهو و لعب
در مدينه و مكه آشكار گردد؛ و مرد
سخن حق گويد و امر به معروف و نهي
از منكر كند، ولي ديگران او را از
اين كار برحذر مي دارند.
و آنگاه که ديدي عقوق پدر و مادر
رواج دارد، و فرزندان هيچ احترامي
براي آنها قائل نيستند، بلكه نزد
فرزند از همه بدترند. هنگامي که
ديدي زنها بر مسند حكومت بنشينند
و هيچ كاري جز خواسته آنها پيش
نرود، و ديدي پسر به پدرش نسبت
دروغ بدهد، پدر و مادر را نفرين
كند و از مرگشان شاد شود؛ و ديدي
كه اگر روزي بر مردي بگذرد، و او
در آن روز گناه بزرگي مانند
بدكاري ، كم فروشي، و زشتي انجام
نداده ناراحت است.
و وقتي ديدي قدرتمندان، غذاي
عمومي مردم را احتكار مي كنند؛ و
مردم در امر به معروف و نهي از
منكر و ترك دين بي تفاوت و
يكسانند؛ و براي اذان و نماز مزد
ميگيرند؛ و مسجدها پر است از
كساني كه از خدا نمي ترسند و غيبت
هم مي نمايند. هنگامي که ديدي
خورندگان اموال يتيمان ستوده شوند؛
و قاضيان بر خلاف دستور خداوند
قضاوت كنند؛ و استانداران از روي
طمع، خائنان را امين خود قرار
دهند؛ و بر روي منبرها از
پرهيزكاري سخن ميگويند، ولي
گويندگان آن پرهيزكار نيستند.
و بالاخره هنگامي که ديدي صدقه را
با وساطت ديگران، بدون رضاي
خداوند، و به خاطر درخواست مردم
بدهند؛ و همّت وهدف مردم شكم و
شهوتشان است؛ و دنيا به آنها روي
كرده است؛ و ديدي نشانههاي
برجسته حق ويران شده است؛ [اين
آخرالزمان است] در اين وقت خود را
حفظ كن و از خدا بخواه كه از
خطرات گناه نجاتت بدهد.
(بحارالانوار، علا مه مجلسي، ج52،
ص260 ـ 256 ـ با تصرف اندک در متن)
"علائم حتمي الوقوع" ظهور با
استفاده از روايات معصومين عليه
السلام، اندک است. در روايتي امام
صادق(ع) مي فرمايند:
»پيش از ظهور قائم(عج) پنج نشانه
حتمي است: قيام يماني، فتنه
سفياني، صيحه آسماني، قتل نفس
زکيه و شکافتن زمين و فرو رفتن
عده اي در بيابان« (كمال الدين و
تمام النعمة، شيخ صدوق ، ص650)
همچنين امام صادق فرموده است: »وقوع
ندا[ي آسماني] از امور حتمي است؛
و كف دستي كه از افق آسمان برون
آيد از امور حتمي است. و سپس
اضافه فرمودند: «و نيز وحشتي در
ماه رمضان است كه خفته را بيدار
كند و شخص بيدار را به وحشت
انداخته و دوشيزگان پرده نشين را
از پشت پرده بيرون ميآورد.« (غيبت
نعماني، با ترجمه غفاري، باب14،
ص365)
اميرالمؤمنين(ع) از رسول خدا(ص)
روايت نموده كه فرمودند: «ده چيز
است كه پيش از قيامت حتماً به
وقوع خواهد پيوست :
فتنه سفياني و دجال ، واقعه دخان
[دود]، ظهور دابه، خروج قائم،
طلوع خورشيد از مغرب، نزول عيسي،
خسوف در مشرق، خسوف در جزيرة
العرب، و آتشي كه از مركز عدن
شعله ميكشد و مردم را به سوي
بيابان محشر هدايت
ميكند»(بحارالانوار، علامه مجلسي،
ج52، ص209 و غيبت شيخ طوسي، ص
267)
امام محمد باقر(ع) فرموده است: «
در كوفه، پرچمهاي سياهي كه از
خراسان بيرون آمده است، فرود
ميآيد و وقتي مهدي(ع) ظاهر شد،
براي بيعت گرفتن به سوي آن
ميفرستد.» (غيبت شيخ طوسي، ص274) |
